Nietrzymanie
moczu?
Nietrzymanie moczu uważane jest za jedną z najczęstszych przewlekłych chorób kobiecych i męskich.
Poznaj naszą klinikę

Postępowanie zachowawcze

Leczenie farmakologiczne
Leczenie farmakologiczne wysiłkowego nietrzymania moczu
W leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu stosuje się następujące leki:

Leki alfaadrenomimetyczne (efedryna, pseudoefedrna, midodryna, fenylopropanolamina), które powodują wzrost napięcia zwieracza wewnętrznego. Niestety, charakteryzują się stosunkowo niską skutecznością, a jednocześnie powodują szereg działań niepożądanych, takich jak: bóle głowy, zaburzenia snu, wzrost ciśnienia tętniczego krwi.

Duloksetyna (Yentreve) - jej działanie zwiększa przewodzenie impulsów w neuronach motorycznych nerwu sromowego i zwiększenie napięcia zwieracza zewnętrznego cewki. Lek działa tylko w okresie jego przyjmowania i nie powoduje całkowitego wyleczenia, a jedynie złagodzenie dolegliwości. Powoduje ponadto liczne działania niepożądane (nudności, przrost masy ciała, zaburzenia snu i nastroju).

Lek jest zarejestrowany w UE, ale niedostępny w Polsce.

Leczenie farmakologiczne chorych z pęcherzem nadreaktywnym

Leki antycholinergiczne

W chwili obecnej leki antycholinergiczne stanowią tzw. „złoty standard” w leczeniu pęcherza nadreaktywnego. Ta sytuacja jest niezmieniona od kilkudziesięciu lat. Zmieniło się natomiast podejście do stosowania tych leków oraz zostały wprowadzone nowe preparaty, o zmienionym profilu farmakokinetycznym. Obecnie uważa się, że miarą skuteczności leków antycholinergicznych jest możliwość zmniejszania przez nie parć naglących (jako wyjściowej przyczyny innych składowych nadreaktywności). Ponadto wprowadzone zostało pojęcie tzw. warning time (czasu pomiędzy pojawieniem się parcia naglącego, a koniecznością udania się do toalety). Wydłużenie tego czasu powoduje w znaczący sposób poprawę jakości życia pacjentów z pęcherzem nadreaktywnym.

Na rynku dostępne są liczne preparaty tej grupy:

Oksybutynina - lek o tzw. mieszanym mechanizmie działania (antycholinergicznym i blokującym kanał wapniowy), należy do najstarszej generacji leków antycholinergicznych. Stosowanie tego leku daje powoduje zmniejszenie natężenia parć naglących o 24%, jednak nasilenie objawów ubocznych powoduje znaczną rezygnację pacjentów z terapii (80% w ciągu roku). Większość działań niepożądanych dotyczy suchości w ustach i zaparć.Opisywane są też przypadki nasilania objawów demencyjnych dlatego też stosowanie tego leku powinno być bardzo ostrożne u starszych pacjentów.

Tolterodyna oraz jej pochodne to preparaty nowszej generacji. Tolterodyna jest nieco mniej skuteczna niż oksybutynina, jednakże jej tolerancja jest znacząco wyższa i wykazuje zarówno zmniejszenie epizodów nietrzymania moczu, jak i zmniejszoną częstotliwość występowania suchości w ustach.

Darifenacyna będąca lekiem z grupy nowej generacji antycholinergików, jest superselektywnym antagonistą receptorów M3. Badania porównawcze darifenacyny i oksybutyniny potwierdziły, że darifenacyna stosowana w dawce 15 mg wykazywała porównywalną efektywność (zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu, częstości parć naglących i mikcji) przy jednocześnie rzadszym występowaniu efektów ubocznych pod postacią uczucia suchości w ustach, zaburzwidzenia czy zawrotów głowy. Niestety z uwagi na selektywność względem receptorów M3  zwiększają się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (głównie zaparcia).

Solifenacyna to lek nowej generacji. Solifenacyna jest w niewielkim stopniu bardziej selektywna wobec receptorów M3 niż M2 (całkowita selektywność wobec receptorów M3 jest niewskazana z uwagi na brak działania na przedpołączeniowe receptory M2), jednakże w przeciwieństwie do tolterodyny, a także oxybutyniny wykazuje większą selektywność wobec pęcherza moczowego zarówno in vitro jak i in vivo. Po leczeniu solifenacyną zupełne ustąpienie objawów nietrzymania moczu było stwierdzane przez 52 % pacjentów, zaś nasilenie parć naglących było redukowane w 55%.

Leki antycholinergiczne nie powodują całkowitego wyleczenia nadreaktywności pęcherza, dlatego należy stosować je ciągle lub okresowo, w zależności od nasilenia dolegliwości. Leczenie pęcherza nadreaktywnego preparatami antycholinergicznymi (z lub bez nadreaktywności wypieracza) można rozpocząć bez wykonywania badania urodynamicznego, a jedynie po wykluczeniu infekcji dróg moczowych, zalegania moczu (ponad 200ml) oraz zmian organicznych (np. guz pęcherza) w drogach moczowych. Dopiero gdy leczenie to nie przynosi efektu (po ok. 3 miesiącach terapii), należy pacjenta skierować na badanie urodynamiczne.


Objawy uboczne leków antycholinergicznych to: suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Przeciwwskazaniem bezwzględnym do ich stosowania są: jaskra z wąskim kątem przesączania, wrodzona męczliwość mięśni.

Lek beta mimetyczny- Mirabegron  jest agonistą receptorów beta-3-adrenergicznych. Mirabegron wykazuje bezpośrednie działanie na receptory beta-3-adrenergiczne zlokalizowane w komórkach mięśniowych mięśnia wypieracza pęcherza moczowego. Mechanizm działania leku tłumaczony jest rozluźnieniem komórek mięśniowych wypieracza poprzez pobudzenie receptorów beta-3-adrenergicznych. Zmniejszone napięcie mięśniówki pęcherza korzystnie wpływa na pojemność czynnościową i zmniejsza ilość skurczów w obrębie mięśniówki pęcherza moczowego bez wpływu na objętość pojedynczej mikcji, ciśnienie mikcyjne oraz objętość moczu zalegającego. W fazie gromadzenia moczu w pęcherzu moczowym dominuje stymulacja układu współczulnego; uwalnianie z zakończeń nerwowych noradrenaliny prowadzi do aktywacji receptorów β-adrenergicznych w mięśniówce pęcherza i w konsekwencji do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich pęcherza moczowego. W fazie mikcji pęcherz moczowy kontrolowany jest głównie przez układ przywspółczulny; acetylocholina uwalniania z zakończeń nerwowych pobudza receptory cholinergiczne M2 i M3, wywołując skurcz pęcherza. Aktywacja receptorów M2 hamuje również zwiększenie stężenia cAMP, indukowanego przez pobudzenie receptorów b3-adrenergicznych. Z tego względu stymulacja receptorów b3-adrenergicznych nie powinna wpływać na proces oddawania moczu.Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym leku jest tachykardia - przyspieszona akcja serca. Częstość występowania tachykardii szacowana jest na około 1%. Stosowanie mirabegronu może wywołać zaburzenia rytmu serca w postaci migotania przedsionków.


Inne leki wspierające leczenie nadreaktywności pęcherza moczowego
Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

Leki te, powodują zmniejszenie kurczliwości wypieracza, bezpośrednio w mięśniu wypieracza oraz blokadę impulsacji odśrodkowej i impulsacji wypieracza. Leki z tej grupy, ze względu na nieporządane działanie układu sercowo-naczyniowego i krwiotwórczego, mają ograniczone zastosowanie u dzieci i młodzieży.

Estrogeny - Preparaty estrogenowe podawane dopochwowo wywierają, oprócz swego wpływu na błonę śluzową cewki moczowej, działanie na receptory adrenergiczne w pęcherzu i cewce. Zwiększają gęstość tych receptorów oraz uwrażliwiają je na działanie neuroprzekaźnika - noradrenaliny. Podawanie miejscowo estrogenów częściowo zapobiega też zmianie struktury kolagenu w aparacie wieszadłowym cewki moczowej. Terapia estrogenowa nie leczy nietrzymania moczu, ale powoduje ustąpienie zmian zanikowych w obrębie pochwy, które mogą dawać podobne objawy jak w pęcherzu nadreaktywnym. Stąd w pierwszym okresie leczenia pęcherza nadreaktywnego można stosować leki antycholinergiczne i miejscową estrogenoterapię w leczeniu skojarzonym. Ponadto, ponieważ estrogeny powodują zmianę struktury tkanki łącznej, wskazane jest ich stosowanie przed planowanym zabiegiem operacyjnym NTM.

Leki blokujące receptory - andrenergiczne. Stosuje się je w przypadku przeszkody podpęcherzowej (np przerost stercza u mężczyzn). Mają udowodniony wpływ na poprawę strumienia moczu, zmniejszają nokturię. Obecnie coraz częściej stosuje się je w terapii skojarzonej z lekami antycholinergicznymi.

Leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy
Lekiem z grupy substancji działających na ośrodkowy układ serotoninergiczny jest duloksetyna, lek, którego podstawowym wskazaniem jest wysiłkowe nietrzymanie moczu. Lek ten powoduje zwiększenie napięcia mięśnia zwieracza cewki moczowej, przez co maleje liczba epizodów wysiłkowego nietrzymania moczu. Lek ten jest przydatny w okresie oczekiwania na zabieg operacyjny oraz u pacjentów po prostatektomii radykalnej, powikłanej uszkodzeniem zwieracza cewki moczowej.

Niestety duloksetyna, coć zarejestrowana w Unii Europejskiej nie jest dostępna w Polsce i można ją sprowadzać jedynie z krajów Unii.

Neurotoksyny

Leki te stosuje sie w przypadku braku reakcji organizmu na leczeniu klasycznymi lekami antycholinerycznymi. Porażają one włókna nerwowe w pęcherzu i w ten sposób modulują jego czynność.

Należą do nich waniloidy podawane dopęcherzowo. Podanie 1 do 2 mm roztworu kapsaicyny dopęcherzowo zmniejsza nasilenie nadreaktywności pęcherza oraz zmniejsza częstość epizodów nietrzymania moczu. Resiniferatoksyna, która jest wyciągiem z żywicy kaktusa marokańskiego z rodziny Euphorbia,podobnie jak kapsaicyna, jest agonistą receptora waniloidowego. Podawana jest w postaci wlewki dopęcherzowej w znieczuleniu miejscowym. Skuteczność resiniferatoksyny porównywalna jest do kapsaicyny przy znacznie mniej nasilonych objawach podrażnieniowych. Jednokrotne podanie wystarcza na około 3-8 miesięcy. Analiza 10-letnich doświadczeń w stosowaniu resiniferatoksyny wykazała jej ponad 50% skuteczność w leczeniu nadreaktywności pęcherza opornej na klasyczną terapię.

Toksyna botulinowa (BTX) jest najsilniejszą neurotoksyną występującą w przyrodzie. Zidentyfikowano 7 podtypów toksyny botulinowej - A, B, C, D, E, F oraz G. W praktyce urologicznej używana jest toksyna A. Dawka śmiertelna BTX-A wynosi ok. 40 j/kg, co daje ok. 2800 j dla człowieka ważącego 70 kg. Podczas zabiegów urologicznych dawki nie przekraczają 300 j toksyny, w związku z tym, nawet przedostanie się substancji do krwioobiegu nie może spowodować niebezpiecznych następstw. Toksyna podawana jest w formie iniekcji do mięśnia pęcherza lub zwieracza. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Efekty jej podania obserwuje się zazwyczaj dopiero kilka dni po iniekcji Przeciwwskazaniami do stosowania BTX są choroby neuronu obwodowego, schorzenia płytki neuromotorycznej oraz leczenie preparatami wpływającymi na przewodnictwo nerwowo-mieśniowe np. aminoglikozydami.Skuteczność tego sposobu leczenia wynosi ponad 80%.


Leczenie farmakologiczne nadreaktywności pęcherza w przebiegu łagodnego rozrostu stercza (prostaty)

W przypadku leczenia nadreaktywności u mężczyzn, z uwagi na to że możemy mieć do czynienia z przeszkodą podpęcherzową , bardzo istotne jest też aby lek antycholinergiczny nie wpływał istotnie na fazę mikcji, nie zwiększał zalegania moczu i nie upośledzał fazy skurczu pęcherza.

Leki antycholinergiczne nowych generacji powodują zablokowanie receptorów muskarynowych jedynie w fazie napełniania i nie mają wpływu na fazę mikcji. W leczeniu pęcherza nadreaktywnego u mężczyzn preferowane są preparaty antycholinergiczne o długim czasie działania, dobrej skuteczności terapeutycznej, działające na receptory M2 oraz M3, nie wpływające istotnie na fazę mikcji oraz nie wywołujące znaczących objawów ubocznych.

To tłumaczy dlaczego nie zwiększają one w sposób istotny zalegania po mikcji np. w grupie pacjentów z nadreaktywnością i przeszkodą podpęcherzową.

Z kolei blokada receptorów α-adrenergicznych może zmniejszać impulsację odśrodkową do pęcherza moczowego i w ten sposób hamować powstawanie skurczów nadreaktywnego wypieracza, działając jednocześnie na okolicę podpęcherzową i zmniejszając opór podpęcherzowy. W tym przypadku preferowane są leki działające selektywnie na receptory 1A,D.

 

 

Pessaroterapia

 

pessaroterapiaNowoczesna pessaroterapia zdobywa obecnie coraz większą popularność.  Zastosowanie tych prostych przyrządów należy rozważyć jako jedną z pierwszych metod postępowania zachowawczego w każdej grupie wiekowej.  Obecnie wykonane są one z elastycznego i przyjaznego dla tkanek silikonu. Mogą być łatwo ściskane i bezboleśnie zakładane samodzielnie przez pacjentkę.

 

Pessar jest przyrządem umieszczanym w pochwie w celu j podtrzymania wypadających ścian narządu lub utrzymania moczu.
Powodzenie terapii z użyciem pessara zależy od ich właściwego dopasowania i zgodnego z zleceniem stosowania przez pacjentki.

 

Stosujemy tylko  bezpieczne to znaczy takie pessary, króre nie powoduję reakcji alergicznych i wykazano ich bezpieczeństwo w zakresie powodowania odczynów zapalnyc i odleżyn. Współpracujemy z przedstawicielami firm niemieckich :  dr Arabin i Herbich oraz amerykańskiej firmy Cooper Surgicall Inc.

 

 

pessaryMnogość form i różnorodność proponowanych przez nas przyrządów pozwala na indywidualne i precyzyjne dopasowanie pessaru. U Pań, u których skutecznie dopasowano przyrząd odnotowuje się  wysoki poziom zadowolenia.

 

 

 

 

 

Rehabilitacja

 

Komu pomagamy?

Kobietom i mężczyznom cierpiącym na nietrzymanie moczu z parcia oraz na wysiłkowe nietrzymanie moczu.

 

Co proponujemy?

Proponujemy ćwiczenia indywidualne z terapeutą pozwalające na zrozumienie i wyczucie odpowiednich grup mięśniowych, co daje możliwość panowania nad własnym ciałem i eliminacji niekorzystnych działań tłoczni brzusznej na dno miednicy.

Informujemy kiedy należy stosować ćwiczenia i dajemy instruktaż jak powinien być wykonywany trening dna miednicy w warunkach domowych.

Prowadzimy terapię behawioralną u podstaw której jest wyjaśnienie choremu istoty jego dolegliwości z zastosowaniem reżimu pęcherza moczowego wykorzystując informacje z dzienniczka mikcji.

Rehabilitacja niektórych postaci nietrzymania moczu może być oparta również o elektrostymulację za pomocą biofeedbacku, która polega na kontrolowanym skurczu mięśni dna miednicy i obserwowanie przez pacjentkę siły skurczu na odpowiedniej aparaturze.

 

Skontaktuj się z nami

dr n. med. Mariola Sosnowska
specjalista ginekolog

tel: 602 645 250

dr n. med. Piotr Kowalik
specjalista urolog

tel: 604 434 573

 

Współpracują z nami: położna i rehabilitant

 

locLokalizacja

Klinika Grunwaldzka

Grunwaldzka 324, Ząbkowicka 4/6

62-200 Poznań

3 etapy
postępowania specjalistycznego

diagnostyka

Diagnostyka

Więcej

postępowanie zachowawcze

Postępowanie zachowawcze

Farmakoterapia | Pessaroterapia | Rehabilitacja

Więcej

postępowanie zabiegowe

Postępowanie zabiegowe

Więcej

Grupy ryzyka

grupy ryzyka

Problem nietrzymania moczu obejmuje wiele grup społecznych i wiekowych, dotyczy zarówno kobiet jaki i mężczyzn. Nieco częściej z tym problemem borykają się kobiety.


Co najczęściej powoduje osłabienie mięśni dna miednicy i przyczynia się do problemu wysiłkowego nietrzymania moczu?

Grupy ryzyka

Najczęstsze problemy

Nietrzymanie z pracia (naglące) - Wyciek moczu jest wynikiem spontanicznych, niezależnych od woli skurczów wypieracza pęcherza moczowego.

 

Wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM) - Wyciek moczu pojawia się w chwili wzrostu cisnienia śródbrzusznego , przy wykonywaniu takich czynnosci, jak: kaszel, dźwiganie, gwałtowne ruchy, ćwiczenia fizyczne.

 

Mieszane nietrzymanie moczu - łączy w sobie objawy obydwu w/w rodzajów NTM.

 

Inne rodzaje nietrzymania moczu - to np. nietrzymanie z przepełnienia pęcherza moczowego lub nietrzymanie moczu spowodowane przetoką pęcherzowo - pochwową.

Rozpoznanie rodzaju NTM

Do wstępnego rozpoznania NTM nie jest wymagane jego obiektywne potwierdzenie. Jest ono konieczne na dalszym etapie, przy planowaniu leczenia zabiegowego.

 

Początkową diagnozę można postawić wyłącznie na podstawie zgłaszanych przez chora objawów.

 

Test diagnostyczny 3IQ jest prostym, szybkim i nieinwazyjnym testem o zadowalającej dokładności pozwalającym na sklasyfikowanie naglącego i wysiłkowego nietrzymania moczu i może być zastosowany w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej.

Test diagnostyczny
O klinice | Kadra | Badania | Kontakt

Wszelkie Prawa Zastrzeżone | 2014 | Conti Clinic

Agencja Reklamowa adStone